Zdrowie hovawartów

Często osoby zainteresowane zakupem szczenięcia pytają hovawartsię mnie, czy hovawarty są zdrową rasą? Odpowiedź na to pytanie nie jest jednoznaczna, bowiem nie ma przeprowadzonych badań i zestawionych zachorowań w kontekście wielkości populacji. Hovawart jest zatem jak każdy inny pies, który może zachorować na szereg chorób i schorzeń zarówno o podłożu genetycznym, jak i środowiskowym. Gdybym jednak musiała udzielić odpowiedzi, odpowiem subiektywnie, że TAK. Zdecydowana większość znanych mi hovawartów ogranicza się do wizyt w lecznicach weterynaryjnych w celu wykonania obligatoryjnych szczepień. Ponadto hovawarty są rasą ciągle jeszcze mało popularną, co również działa na korzyść - rozród w rasie idzie w kierunku jakości, a nie ilości. Odpowiedzialni hodowcy przy dobieraniu partnerów do krycia sprawdzają jakie choroby i wady występują w liniach genealogicznych, starając się tym samym niwelować ryzyko zachorowania. Odpowiedzialny hodowca nie da także poręczenia ani też gwarancji, że szczenięta, które powołuje na świat będą zdrowe. Genetyka jest nieobliczalna, a natura i tak zrobi swoje.

Hovawarty nie mają chorób i wad typowych tylko dla tej rasy. Do najczęściej spotykanych można zaliczyć: dysplazję stawów, niedoczynność tarczycy, anormalny rozwój naczyń wątroby, DM - mielopatię zwyrodnieniową, choroby oczu i serca, skręt żołądka, przepuklinę pępkową, anomalie ogona oraz wady zgryzu i braki zębowe.

Zapraszam Was do poniższej lektury. O możliwych psich chorobach, urazach, dolegliwościach i wadach warto wiedzieć, aby w porę wychwycić symptomy. Zawsze lepiej zapobiegać niż potem leczyć.

CHOROBY I WADY PSÓW NAJCZEŚCIEJ SPOTYKANE U HOVAWARTÓW

choroby odkleszczowe, babeszjoza, borelioza, zapalenie uszuzapalnie gruczołów przyodbytowych, biegunki, zapalenie spojówek, kaszel kenelowy, nosówka, dysplazja, degenerative myelopathy DM - zwyrodnienie rdzenia kręgowego, skręt żołądkaLebershuntenostoza, niedoczynność tarczycy, braki zębowe, wady zgryzu, przepuklina pępkowa, wady i anomalie ogona 

 

 


CHOROBY ODKLESZCZOWE PSÓW:

Do zakażenia dochodzi poprzez ugryzienie nosiciela przez kleszcza. Podczas pobierania krwi przez pasożyta następuje często wymiana jego płynów ustrojowych z nosicielem. Trzeba koniecznie dodać, że nie każdy kleszcz przenosi choroby, a obecność kleszcza nie jest równoznaczna z zachorowaniem pupila.

Największa aktywność kleszczy przypada od wiosny do jesieni. Poza tym okresem istnieje również możliwość, że nasz pupil przyniesie ze spaceru nieproszonego gościa. Po każdej przechadzce powinno się przejrzeć psiaka. Jeśli znajdziemy kleszcza należy go delikatnie wykręcić palcami lub pensetą zwracając uwagę, aby usunąć go w całości. NIGDY nie wyrywamy kleszcza „na siłę” ani też nie smarujemy tłuszczem. Przez następnych kilka dni należy obserwować psa, czy nie pojawią się u niego symptomy zachorowania.

Zapobiegawczo przed kleszczami stosuje się różnego rodzaju preparaty. Począwszy od tabletek np. Bravecto, po obroże np. firm Beaphar, Kiltix, czy też stosując krople (spot on) np. Advantix, Frontline, a nawet urządzenie Tickless, które wysyła ultadźwieki.

Wśród najczęściej występujących chorób odkleszczowych należy wymienić: babeszjozę, boreliozę, anaplazmozę, hepatozoonozę czy odkleszczowe zapalenie mózgu. Objawy tych chorób w początkowym stadium nierzadko przypominają zwykłe przeziębienie, a brak specyficznych objawów powoduje problemy w ich szybkim rozpoznaniu.

BABESZJOZA choroba odkleszczowa nazywana także piroplazmozą. Stanowi potencjalne zagrożenie dla zdrowia i życia zwierząt, a także i ludzi. Nie leczona może doprowadzić do zmian w układzie nerwowym, problemów w oddychaniu, a nawet śmierci.

Choroba rozwija się podstępnie, początkowe objawy nie różnią się od zwykłego przeziębienia. Obserwuje się gorączkę, apatię, spadek apetytu, zmniejszone pragnienie, ciemny mocz (w późnejszej fazie choroby). Często zarażone zwierzęta są po prostu smutne, nie chcą wychodzić na spacer, nie chcą się bawić, leżą w kojcu i słabo reagują na bodźce zewnętrzne.

Chorobę można potwierdzić poprzez badanie krwi, którą sprawdza się pod katem obecności pierwotniaka z rodzaju Babesia. Zanim otrzymamy wynik lekarz weterynarii podejmuje leczenie, które jest trudne i długotrwałe. Polega ono na podaniu leku przeciwpierowotniaczego, płynoterapii i innych leków dopasowanych do występujących objawów

BORELIOZA– kolejna choroba, której sprawcami są kleszcze. Wywołuje ją krętek z rodziny Spirochetacea. Rozpoznanie jest trudne, gdyż objawy choroby są podobne do innych chorób związanych z zapaleniem stawów. Wiarygodny wynik daje jedynie rezultat wymazu pobranego ze stawu lub z miejsca ugryzienia. Diagnozę stawia się najczęściej na podstawie objawów, danych z wywiadu, endemicznej oceny występowania choroby, reakcji na podane leki.

Objawy: zaczerwienienie miejsca po usuniętym kleszczu (rumień u psów występuje rzadko), bolesność stawów, opuchlizna stawów, kulawizna, brak apetytu, apatia, gorączka. Rzadko zdarzają się zaburzenia rytmu serca, uszkodzenia nerek oraz objawy neurologiczne.

Leczenie boreliozy polega na zastosowaniu antybiotyków oraz środków przeciwbólowych i przeciwzapalnych. Pierwsze efekty leczenia zazwyczaj widać już po 2-3 dniach - gorączka spada, a pies czuje się lepiej.

do góry


 

ZAPALENIE USZU

To schorzenie najczęściej dotyka psy w okresie letnio-jesiennym. Hovawarty są szczególnie narażone na tę przypadłość z uwagi na budowę ucha, które jest zwisające i ciężkie, a przy tym pokryte obficie szatą włosową. Nie sprzyja to dobrej wentylacji ucha i jego samoczyszczeniu.

Zmiany chorobowe rzadko związane są z alergią. Najczęściej choroba jest wynikiem kąpieli psa w zbiornikach wodnych. Niedosuszone uszy oraz ciepło wytwarza bardzo korzystne środowisko do rozwoju drobnoustrojów.

Objawy zapalenia ucha są dość charakterystyczne. Psy najczęściej drapią uszy, trzepią łbem, ocierają głową o meble, mogą przy tym skomleć i piszczeć. Nie pozwalają dotykać okolicy głowy i uszu, a nawet przy silnym stanie zapalnym mogą tracić równowagę. W kanałach usznych można zaobserwować bardzo śmierdzącą maź w kolorze ciemnobrązowym (bagnistym) lub żółto-zielonkawą.

Sposób leczenia dobiera lekarz w zależności od stopnia choroby oraz po ocenie, czy jest to faktycznie infekcja ucha zewnętrznego lub środowego, a nie inna choroba np. zapalenie ucha wewnętrznego, uraz, stan zapalny nerwu, zmiany nowotworowe. Leczenie polega najczęściej na czyszczeniu kanału słuchowego specjalnymi preparatami oraz podaniu miejscowo i ogólnoustrojowo leków.

W przypadku ras z długimi uszami warto dbać o profilaktykę. Przynajmniej raz w miesiącu sprawdzać czystość ucha. Do usuwania brudu z małżowiny usznej doskonale sprawdzają się mokre chusteczki dla dzieci. Nie czyścimy nimi jednak wnętrza ucha, do tego służą odpowiednie preparaty, o które najlepiej zapytać weterynarza. Jeśli nasz pies uwielbia kąpiele pamiętajmy o tym, aby dopilnować wyschnięcia ucha.


ZAPALNIE GRUCZOŁÓW PRZYODBYTOWYCH

Gruczoły okołoodbytowe znajdują się po obu bokach odbytu psa. Z nich wąskimi kanalikami wydostaje się wydzielina o ostrym i nieprzyjemnym zapachu. Uważa się, że owa wydzielina jest znakiem rozpoznawczym psa i służy do znaczenia terenu, jest niczym odcisk palca u ludzi.

Na ogół gruczoły opróżniają się w sposób naturalny podczas oddawania kału, czasami jednak dochodzi do ich zaczopowania. Przyczyną może być otyłość psa, osobnicza skłonność, młody wiek, uboga w błonnik dieta, nieregularne wypróżnianie. Pojawia się wówczas stan zapalny, którego charakterystycznym objawem jest saneczkowanie, czyli pocieranie tyłkiem przez psa o podłoże.

Leczenie we wczesnym etapie schodzenia jest bardzo proste. Weterynarz udrażnia mechanicznie gruczoły. Czasami przypadłość sama ustaje, a czasami trzeba ją cyklicznie powtarzać.

Zaczopowane gruczoły sprawiają psu znaczny ból. Nieleczone mogą doprowadzić do powstania ropnia, który jeśli pęknie może doprowadzić do posocznicy i śmierci zwierzęcia.

do góry


BIEGUNKI

Biegunka u psa jest najczęstszą dolegliwością układu pokarmowego. Charakteryzuje się wyższą częstotliwością wypróżnień lub zwiększoną ilością stolca o konsystencji płynnej lub półpłynnej, czasem z domieszką krwi lub śluzu. Przyczyny biegunki są różne i często niełatwo jest je określić, najczęściej są nimi: zjedzenie zepsutej żywności, alergia pokarmowa, nietolerancja na któryś ze składników karmy, nagła zmiana pożywienia, choroby wirusowe, stres,  stan zapalny jelit,  zatrucia, ciało obce w przewodzie pokarmowym, inwazje robaków, podanie środka na odrobaczanie, reakcja poszczepienna.  

Objawy często towarzyszące biegunce to osłabienie, nudności, a nawet wymioty i gorączka.  Nieleczona może doprowadzi do odwodnienia i zaburzeń elektrolitowych. Szczególnie groźna jest dla szczeniąt i młodych psów.

Biegunka u psa może przyjąć formę ostrą i przewlekłą. Postać ostra występuje nagle i trwa do 1 do 2 tygodni. Jeśli po tym czasie leczenia, objawy nie ustąpią, mamy do czynienia z postacią przewlekłą, wówczas niezbędne jest zbadanie podstawowej przyczyny jej wystąpienia.

Leczenie biegunki zależne jest od jej charakteru. Jeśli jest ona wynikiem zatrucia i trwa krótko, poniżej 24 godzin, możemy zastosować domowe leczenie. Odstawiamy karmę, robimy psu głodówkę. Można podać np. probiotyk, nifuroksazyd (konsultacja z weterynarzem co do wielkości dawki), smectę – oczywiście nie wszystko na raz. Jeśli zauważymy u psa poprawę wprowadzamy delikatne jedzenie: zmiksowany kleik ryżowy z filetem z kurczaka. Taką lekkostrawną dietę utrzymujemy kilka dni. 

W przypadku, gdy biegunka nie ustapi po upływie doby, lub wystąpią dodatkowe objawy np. wymioty, niezbędna jest wizyta u weterynarza.


 

ZAPALENIE SPOJÓWEK

Charakterystycznym objawem jest wyciek z oczu, najczęściej śluzowy, obrzęk spojówek,  ich przekrwienie i nienormalna opuchlizna, a także tworzenie się grudek. Często dochodzi także świąd, który skłania psa do pocierania łapą okoli oczu powodując tym samy powstanie rumienia i wyłysienia okolicy oczu jak oraz przebarwienie włosów po przyśrodkowej stronie łap.

Przyczyn zapalenia spojówek może być wiele, najczęściej są to: alergia, choroby układowe, infekcje często wywoływane przez wirusy (np. nosówka, bakterie G+ i bakterie G-) i grzyby, nieprawidłowości anatomiczne powiek m.in. podwinięcie powiek w stronę do spojówki (entropium), oraz odwinięcie powiek od spojówki (ektropium), nieprawidłowego ustawienia rzęs (trichiasis - rzęsy występują w prawidłowym miejscu, ale skierowane są nieprawidłowo tj. w stronę worka spojówkowego), występowanie rzęs ekotopowych (wyrastanie kilku rzęs przez spojówkę powiekową w kierunku rogówki), niedrożność kanalików łzowych, obrażenia chemiczne, dolegliwości powodowane przez kurz, piasek, a nawet nadwrażliwość na leki.

Leczenie zapalenia spojówek powinno odbywać się pod okiem weterynarza, który dobierze leki oraz odpowiedni sposób.

do góry


 

KASZEL KENELOWY

To choroba zakaźna atakująca psy w każdym wieku.  Szczególnie narażone są szczenięta, chore psy, suki w ciąży. Do zakażenia dochodzi głównie w dużych skupiskach zwierząt - hodowle, schroniska, wystawy, giełdy. Roznosi się metodą kropelkową podczas kontaktu bezpośredniego z chorym psem przez wysięk z nosa, czy wydzielinę oskrzelową wydalaną podczas kaszlu. Wtórnym źródłem zakażenia mogą być wspólne miski oraz sprzęt pielęgnacyjny.

Objawy zachorowania to: nieżyt górnych dróg oddechowych i napadowy kaszel,  osowiałość, apatyczność,  gorączka, zapalenie migdałków i oskrzeli, wydzielina z nosa, odruch wymiotny.

Choroba trwa średnio od 7 do 14 dni. Jej przebieg jest uzależniony od stanu immunologicznego organizmu. Leczenie ustala lekarz w zależności od stopnia choroby. Najczęściej zostaje podany antybiotyk i środki bakteriobójcze, witaminy A i C, leki podnoszące odporność organizmu. Można również zastosować leki przeciwkaszlowe i przeciwwymiotne.

Profilaktycznie przeciwko chorobie stosuje się szczepienie ochronne.


 

NOSÓWKA

Nosówka to wirusowa choroba zakaźna przenoszona drogą kropelkową lub pokarmową. Do zakażenia dochodzi na skutek bezpośredniego lub pośredniego kontaktu ze śliną, moczem, wydzieliną spojówkową i wydzieliną nosową chorego zwierzęcia (lizanie, wąchanie). Szczególnie narażone są na nią szczenięta do 6 miesiąca życia.

Objawy zachorowania są zależne od stadium. Pierwsze stadium to postać oddechowa, charakteryzuje ją wysoka gorączka (40-41 stopni), osowiałość, brak apetytu, możliwe wymioty, biegunka, przykry zapach z pyska, wodnisty wyciek z oczu i nosa, silne zaczerwienienie błon śluzowych. Drugie stadium to postać pokarmowa, wraca wysoka gorączka i towarzyszą jej objawy ze strony układu pokarmowego: wymioty, biegunka, brak apetytu. Ostatnie stadium to  postać nerwowa i / lub skórna. Objawia się ona drżeniem kończyn, żuchwy, czasami porażeniami.

Leczenie nosówki jest bardzo trudne, ponieważ nie ma na nią leku. Polega głównie na łagodzeniu objawów choroby i wzmocnieniu odporności pacjenta. Wyleczone psy często borykają się z powikłaniami np. padaczką, problemami neurologicznymi, problemami z zębami.

W przypadku nosówki bardzo ważna jest profilaktyka. Zapobieganie polega na stosowaniu szczepionek (najczęściej skojarzonych z innymi chorobami), które stosuje się w wieku 8 i 12 tygodni.

do góry



DYSPLAZJA STAWÓW BIODROWYCH I ŁOKCIOWYCH

Dysplazja jest najczęściej spotykanym schorzeniem ortopedycznym psów, w szczególności nękającym duże rasy, ujawniającym się przeważnie u młodych psów pomiędzy 4 a 12 miesiącem życia. Natomiast w przypadku psów 7-8 letnich zmiany w stawie są zmianami zwyrodnieniowymi.

Definiujemy ją następująco:

Dysplazja stawu biodrowego HD (Hip Dysplasia) jest to wadapolegająca na nieprawidłowym ukształtowaniu lub niedorozwoju kości udowej, panewki miednicy oraz łączącego je więzadła. Na skutek rozluźnienia tych elementów dochodzi do zniekształcenia kości panewki miednicy lub/i głowy kości udowej. Prowadzi to do niedopasowania stawów, a w następstwie do urazów i zwichnięć w obrębie stawu.  U 80% przypadków schorzenie dotyczy obu stawów biodrowych.

Dysplazja stawu łokciowego ED (Elbow dysplasia) jest to grupa schorzeń rozwojowych występujących w stawie łokciowym prowadzących do oderwania lub przemieszczenia fragmentu chrzęstno-kostnego w obrębie tego stawu. W zależności od charakteru uszkodzenia wyróżniamy: niezrośnięty wyrostek łokciowy dodatkowy, osteochondrozę stawu łokciowego, oddzielony wyrostek dziobiasty kości łokciowej.

Dysplazja jest chorobą o podłożu genetycznym, jednakże jej wystąpienie warunkują także czynniki środowiskowe:

  • nieprawidłowe żywienie,
  • niedobory witamin i suplementów żywnościowych (w szczególności glukozaminy i chondroityny),
  • dysproporcja rozwoju kości i mięśni,
  • masa ciała psa – nadmierna waga, otyłość,
  • forsowanie zwierzęcia w młodym wieku - wysiłek w trakcie wzrostu (skakanie, schodzenie ze schodów, wymuszony ruch: bieganie przy rowerze),
  • hormony takie jak estrogeny, relaksyna, hormon wzrostu i parathormon,
  • zbyt szybki wzrost.

Zainteresowanych zapraszam do szczegółowej lektury na temat dysplazji. Znajdziecie tam odpowiedź na pytania:  czym jest dysplazjajak oznacza się jej stopieńjak się ją rozpoznaje i leczy, a przede wszystkim jak można jej przeciwdziałać.

 do góry


 

DEGENERATIVE MYELOPATHY DM - ZWYRODNIENIE RDZENIA KRĘGOWEGO

Mielopatia zwyrodnieniowa jest stopniowo rozwijającym się zaburzeniem rdzenia kręgowego. Ma charakter przewlekły, postępujący i jest obecnie nieuleczalna. Można najczęściej zaobserwować ją u psa około 8 roku życia. Jest również trudna do jednoznacznego zdiagnozowania za życia psa, gdyż jej objawy są podobne do wielu innych chorób w tym np. do dysplazji biodrowej.

W 2009 roku amerykańsko-szwedzki zespół badawczy odkrył, że głównym czynnikiem ryzyka wystąpienia DM jest Mutacja genu SOD1. Samo stwierdzenie jednak obecności zmutowanego genu nie daje potwierdzenia, że zachorowanie na DM wystąpi. Wg naukowców z Instytutu Genetyki Wydziału Weterynaryjnego Uniwersytetu w Bernie w Szwajcarii istnieją także inne genetyczne czynniki ryzyka, które przyczyniają się do wystąpienia choroby.

Obecnie istnieje test, który określa posiadanie genu. Trzeba jednak pamiętać, że choroba ciągle nie została w pełni poznana i pozostają pytania bez odpowiedzi. W dobrej wierze hodowców hovawartów jest takie planowanie miotów, aby minimalizować prawdopodobieństwo wystąpienia choroby. Uważa się, że przynajmniej jeden z rodziców powinien być wolny od zmutowanego genu, czyli posiadający oznaczenie genu DM-N/N. Szczegółów na ten temat dostarczy Wam artykuł Elisabeth Dietschi i prof. Tosso Leeb, który znajdziecie tutaj. Ponadto zapraszam także do przeczytania dwóch artykułów zawierających studium przypadku u dwóch hovawartów Morgana i Kedvesa.

Objawy, które mogą świadczyć o rozwijającej się mielopatii:

  • postępująca słabość tylnych kończyn,
  • powłóczenie pazurami,
  • trudności z wstawaniem,
  • trudności ze skakaniem,
  • potykanie się,
  • podwijanie palców stóp,
  • zużywanie się wewnętrznych palców u tylnych nóg,
  • utrata mięśni na tylnych nogach,
  • drżenie tylnych nóg,
  • możliwość nietrzymania stolca i moczu,
  • przednie nogi mogą zostać zaatakowane w późnych stadiach choroby.

Diagnozowanie:

Do identyfikacji mielopatii zwyrodnieniowej oraz wykluczenia innych chorób o podobnych objawach klinicznych niezbędne jest wykonanie diagnostycznych badań obejmujących np:

  • wywiad i badania fizykalne,
  • badanie neurologiczne, w tym ocena odruchów i odczuwania bólu
  • prześwietlenie rentgenowskie mające na celu wykluczenie problemów ortopedycznych, mogących mieć podobne objawy. Badanie to może być wykonane z użyciem kontrastu, który jest wstrzykiwany wokół rdzenia kręgowego.
  • nakłucie lędźwiowe.

Leczenie:

Na chwilę obecną nie ma skutecznego potwierdzonego leczenia mielopatii zwyrodnieniowej. Na Uniwersytetcie Warmińsko-Mazurskim trwają badania nad wykorzystaniem komórek macierzystch, jednakże na chwilę obecną można jedynie stosować działania wspomagające dobrostan psa np. poprzez podawanie witamin i innych dodatków żywieniowych, specjalną dietę, ćwiczenia rehabilitacyjne, dbanie o jego komfort fizyczny. 

 do góry


 

SKRĘT ŻOŁĄDKA

Ostry skręt żołądka to bardzo groźna choroba, która w krótkim czasie może doprowadzić do śmierci zwierzęcia. Rozróżnia się dwie formy tej dolegliwości: rozszerzenie żołądka - gastric dilatation (Bloat) i rozszerzenie żołądka i skręt - gastric dilatation - volvulus (Bloat /Torsion).

Skręt żołądka rozpoczyna się od rozszerzenia tego organu. W następnej kolejności zaczyna się on skręcać wzdłuż osi długiej ciała, zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Powoduje to przemieszczenie dwunastnicy i  odźwiernika do pozycji dobrzusznej, a następnie wpadnięcie ich pomiędzy przełyk a żołądek.

Czynniki predysponujące do zachorowania to: predyspozycje rasowe - chorują głównie średnie i duże rasy oraz posiadające bardzo głeboką klatkę w stosunku do jej szerokości; wiek i płeć psa – obserwuje się większą częstotliwość zachorowania u samców oraz psów starszych; wystąpienie schorzenia u krewnego psa -rodziców, rodzeństwa; sposób spożywania pokarmów: szybkie, łapczywe jedzenie z połykaniem powietrza, karmienie psa tylko raz dziennie, korzystanie z podwyższonych stojaków do karmienia; intensywny ruch zaraz po posiłku -bieganie, skakanie, tarzanie się; stres, nerwowość, strachliwość.

Objawy skrętu żołądka to: niepokój, ślinienie, oblizywanie się, ślinotok; odruch wymiotny, bez zwymiotowania treści pokarmowej, ewentualnie niewielkiej  ilości śliny; utrudnione oddychanie: krótki, płytki oddech; zauważalne powiększenie się obrysu jamy brzusznej w szczególności lewej strony za łukiem żebrowym; nagłe osłabienie, pies staje się nerwowy, dyszy, postękuje; wstrząs: przyspieszona praca serca, szybki i słaby puls, blade błony śluzowe, słanianie się na nogach.

Leczenie ostrego skrętu żołądka wymaga natychmiastowej interwencji lekarza weterynarii, ponieważ bez tego pies umrze. Im szybciej właściciel spostrzeże objawy, tym szybciej lekarz rozpocznie leczenie, a tym samym zwiększą się szanse na przeżycie naszego pupila. Leczenie polega na intensywnym nawodnieniu psa, dekompresji rozszerzonego żołądka, wykonaniu zdjęcia RTG, podaniu leków przeciwbólowych i ew. przeciwwstrząsowych, a następnie przeprowadzeniu zabiegu chirurgicznego, którego celem będzie przywrócenie prawidłowego ułożenia żołądka.


 

LEBERSHUNT TZW. LS - OBOCZNE WROTNE KRĄŻENIE WĄTROBY

Jest to schorzenie wątroby, uwarunkowane genetycznie, występujące najczęściej u szczeniąt do 1 roku życia. Wyróżnia się dwie postacie schorzenia: wewnątrzwątrobową i zewnątrzwątrobową.

Wątroba i jej zdolność do oczyszczania krwi stanowi bardzo ważną rolę w organizmie. W życiu płodowym krążenie u płodu odbywa się bez udziału wątroby szczenięcia, rolę oczyszczalni pełni wątroba matki. Po porodzie naczynie omijające wątrobę szczenięcia powinno się zamknąć, tak, aby wątroba narodzonego psa przejęła funkcję oczyszczania krwi.

Jeśli owo naczynie się nie zamknie wątroba nie będzie działa prawidłowo, krew trafiająca do krwioobiegu będzie zanieczyszczona  toksynami i szkodliwymi produktami przemiany materii. Będzie to powodować  powolne zatruwanie organizmu, a w efekcie śmierć szczenięcia.

Objawy LS mogą być mylone ze schorzeniem układu pokarmowego, różnią się one przewlekłością. Można zdiagnozować chorobę robiąc badanie RTG, USG oraz sprawdzając krew na poziom amoniaku i kwasu żółciowego. Jedyną metodą leczenia jest zabieg chirurgiczny prowadzący do zamknięcia naczynia wrotnego. Nieleczony LS zawsze powoduje zgon szczenięcia. 

 

 do góry


 

ENOSTOZA

Enostoza (młodzieńcze zapalenie kości)  -  jest to stan zapalny jamy szpikowej kości. Dotyczy głównie młodych psów ras dużych i olbrzymich w wieku 6-12 miesięcy.  Jako przyczyny wystąpienia Enostozy wymienia się zaburzenia metaboliczne, endokrynologiczne, alergiczne, autoimmunologiczne, pasożytnicze, genetyczne. Młodzieńcze zapalenie kości objawia się nagłą kulawizną nie związaną z żadnym urazem. Kulawizna ta ma tendencję do nawrotów i może być naprzemienna (pies kuleje raz na jedną, drugi raz na inną kończynę).

Podstawowym objawem jest nagle pojawiająca się kulawizna, ale mogą pojawić się także objawy towarzyszące takie jak: osowiałość, utrata apetytu, gorączka.

Enostozę diagnozuje się na podstawie zdjęcia RTG oraz badania klinicznego. Leczenie polega podawaniu psu niesterydowych środków przeciwzapalnych i przeciwbólowych.


 

NIEDOCZYNNOŚĆ TARCZYCY

Niedoczynność tarczycy jest zaburzeniem hormonalnym, którego przyczyny mogą mieć podłoże genetyczne, nowotworowe lub idiopatyczne. Spowodowana jest w większości przypadków pogorszeniem stanu gruczołu tarczycy, a tym samym zmianą stężenia wydzielanych przez nią hormonów (T3, T4). Pojawia się najczęściej u psów starzejących się.

Objawy niedoczynności to: otyłość, apatia, senność, wrażliwość na zimno, wyłysienia, ropne zaplenia skóry, łojotok, częste zapalenie uszu, suchość skóry, wypadanie sierści, słaby apetyt, częste biegunki i zaparcia, anemia, osłabienie mięśniowe, wolna akcja serca i niedowłady.

Niedoczyność tarczycy diagnozuje się badając krew na poziom hormonów. Leczenie polega na suplementacji odpowiednią dawką  lewotyroksyny - syntetycznego hormonu tarczycy, dostosowaną  indywidualnie do pacjenta.

do góry


 

BRAKI W UZĘBIENIU

Braki zębowe są cechą dziedziczną. Prawidłowo zbudowany dorosły pies ma 42 zęby. Dopuszcza się brak dwóch zębów szczątkowych, do których zalicza się  pierwsze przedtrzonowce P1 i ostatnie dolne trzonowce M3.
Brak większej ilości zębów lub innego zęba niż szczątkowy wyklucza psa z hodowli. 


 

WADY ZGRYZU

Prawidłowy zgryz kształtuje się w okresie wzrostu psa. Mianem wady zgryzu określa się zaburzenia w ułożeniu zębów. Wady mogą mieć podłoże genetyczne oraz nabyte - uwarunkowane czynnikami środowiskowymi. Do czynników środowiskowych można zaliczyć: czynniki żywieniowe (niedobory witamin i mikroelementów) oraz czynniki behawioralne (szarpanie przedmiotów, przeciąganie się zabawką). Należy pamiętać, że nieleczone wady zgryzu nasilają się wraz z wiekiem. Warto zatem kontrolować stan uzębienia naszych psiaków.

Za prawidłowy zgryz uważamy tzw. zgryz nożycowy. U niektórych ras dopuszczalny jest również zgryz cęgowy. Do zgryzów wadliwych, najczęściej spotykanych, zaliczamy:

- przodozgryz: żuchwa jest dłuższa niż szczęka i większość, lub wszystkie zęby żuchwy są przesunięte donosowo w stosunku do ich prawidłowego położenia.

- tyłozgryz: żuchwa jest krótsza od prawidłowej długości,

- krzywy zgryz: jedna ze stron głowy rośnie inaczej niż druga.

 


 

PRZEPUKLINA PĘPKOWA

Przepuklina pępkowa jest chorobą występującą głównie u szczeniąt. Powstaje wskutek niecałkowitego zamknięcia ściany jamy brzusznej. Jest uwarunkowana genetycznie, ale do jej powstania mogą przyczynić się również czynniki zewnętrzne np. ciągniecie pępowiny podczas porodu, nieodpowiednie podgryzanie pępowiny przez sukę. Najczęściej przepuklina pępkowa jest to wyłącznie defekt kosmetyczny. W okolicy pępka widoczne jest niewielkie uwypuklenie, które można odprowadzić do jamy brzusznej lub nie. Rzadziej przepuklina jest duża (wrota średnicy powyżej 0,5 - 1 cm) i do worka przepuklinowego przedostają się oprócz tłuszczu i fragmentów sieci, również jelita. Małe przepukliny nie wymagają interwencji lekarskiej, natomiast w przypadku większych wykonuje się zabieg chirurgiczny.

 

do góry 


 

WADY I ANOMALIE OGONA

Zdecydowana większość błędów w kształcie i noszeniu ogona ma podłoże dziedziczne. We wzorcu hovawarta wymienia się jako wady dyskwalifikujące: zrośnięte kręgi ogonowe, silnie skrócony (> 5cm powyżej stawu skokowego) lub zakręcony ogon (>360°).

Ponadto do wad ogona, również wykluczających z hodowli, zalicza się tzw. załamki ogona , które są widoczne przeważnie na wysokości ostatnich trzech, czterech kręgów ogonowych.

 


 

 

 

 

źródło: polska.hovawart.pl, hovawarty.com.pl,wikipedia. pl, psy24.pl, e-lecznica.pl, piesporadnik.pl, vetopedia.pl, swiatczarnegoteriera.republika.pl, e-bernenczyki.pl, 

 opracowała:

Iwona Piątkowiak


 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie i publikacja bez zgody autora zabronione.